„Salt” nawiązuje do poruszanego w wielu filmach motywu zimnej wojny. Chciałoby się rzec – niestety. Dlaczego? To proste – jest to motyw tak wyeksploatowany, że aż nudny.  Nie bardzo rozumiem dlaczego tyle amerykańskich filmów bazuje na tym motywie. Czy reżyserom (tutaj jest nim Phillip Noyce) aż tak brakuje fantazji, czy też Amerykanie nie potrafią uzmysłowić sobie, że te czasy już się skończyły i niekoniecznie trzeba ciągle do nich wracać? Tak, czy owak mamy kolejny raz odgrzaną zimną wojnę i kolejny „wynalazek” Związku Radzieckiego.

Motywem przewodnim filmu jest oczywiście zdemaskowanie szpiega rosyjskiego, prowadzącego w miarę normalne (o ile praca w agencji rządowej może być normalne) życie. Szpiegiem jest nikt inny jak główna bohaterka, grana przez Angelinę Jolie. Tak przynajmniej utrzymuje postać Olbrychskiego – Rosjanin Orłow.  Przebieg fabuły jest dosyć oczywisty i typowy dla tego rodzaju filmów. Niemniej jednak, pomimo odgrzanego motywu przewodniego „Salt’  zaskoczył mnie kilka razy. Może nie nagłymi zwrotami akcji, ale jednak dosyć istotnymi elementami. W chwilach, w których miałem ochotę mruknąć coś na temat przewidywanego przebiegu filmu najczęściej działo się coś, co szybko wpychało mi mruknięcie do gardła. W życiu nie spodziewałbym się takiego rozwoju sytuacji, jak chociażby w przypadku męża głównej bohaterki. Jeśli już mam się do czegoś przyczepić, to do dwóch elementów. Niezbyt pozytywnie zaskoczył mnie sam początek, w którym Salt zamiast wyjaśniać – ucieka. Na dodatek ucieka z budynku agencji rządowej praktycznie bez najmniejszego problemu (no dobra, trochę pomógł jej miotacz granatów wykonany z gaśnicy). Niemniej jednak dzięki temu możemy zachwycać się scenami pościgowymi, niezwykłą zręcznością i odwagą głównej bohaterki. Drugi negatywny element to samo zakończenie filmu a także ostatnie słowa, jakie możemy usłyszeć. Pozwólcie jednak, że nie będę Wam pisał co to było – podejrzewam, że po obejrzeniu filmu będziecie wiedzieć o co mi chodziło.

Sam Olbrychski wypadł w filmie poprawnie. Można się przyczepiać do jego języka angielskiego, ale… przecież jest rosyjskim szpiegiem. O jego grze nie można zbyt długo opowiadać z prostego powodu – pomimo tego, że postać Orłowa była dla fabuły istotna, sam Olbrychski widnieje na ekranie niezbyt długo.

A jak na tle Angeliny wypadają inni aktorzy? W porządku, chociaż nie oszukujmy się  – również nie zajmują zbyt dużo czasu ekranowego. Niemniej jednak bardzo przyjemnie oglądało mi się grę aktorską Lieva Schreibera i Chiwetela Ejiofora.

Nie żałuję czasu, jaki poświęciłem na ten film. Nie oczekiwałem nic wymagającego i nie dostałem tego. Dostałem pełen szybkich zwrotów akcji film, będący zniekształconym odpowiednikiem Jamesa Bonda. Miłośnikom kina akcji oraz Angeliny Jolie zdecydowanie mogę go polecić.

Zdjęcia zaczerpnięte z serwisu Stopklatka.pl

2012

W wielu różnych filmach mogliśmy zaobserwować bardziej, lub mniej udane próby zniszczenia różnych światów. Można więc spodziewać się dwóch rzeczy – twórcy albo pójdą utartymi ścieżkami i stworzą film, który już od pierwszych minut będzie nudny i przewidywalny, albo na siłę będą wymyślać nowe sposoby destrukcji, zazwyczaj tworząc w ten sposób film nudny i absurdalny. Który sposób wybrali twórcy 2012? O zgrozo – oba.

Film pełen jest schematów. Pozwolę sobie wymienić kilka najważniejszych.

1. O zagrożeniu dowiadujemy się dzięki genialnym naukowcom, którzy współpracują z Amerykanami.
2. Główny bohater jest zwykłym człowiekiem mającym problemy z kobietą i dziećmi.
3. W obliczu niebezpieczeństwa główny bohater staje się nieustraszonym obrońcą swoich bliskich.
4. Osoba, która ledwo co potrafi latać, jeśli tylko zaistnieje taka potrzeba, może siąść za sterami każdego samolotu. Ba – będzie lawirować wśród rozpadających się budynków.
5. Jeśli trzeba się poświęcić, główny bohater zrobi to na pewno.
6. Bez względu na wszystko świat zostanie uratowany.

Czy może być gorzej? Zapewne nie, ponieważ jest to schemat który pasuje do wielu filmów. Muszę jednak przyznać twórcom, że starali się wprowadzić do filmu coś nowego, przynajmniej biorąc pod uwagę dotychczasowe katastrofy. Wszystko co dzieje się w filmie jest jednak już od pewnego czasu spekulacją wśród naukowców. Zastanawia mnie tylko jedno – czy przebiegunowanie Ziemi naprawdę trwa tak krótko?

Film pełen jest scen, które sprawiły, że na usta cisnęły mi się słowa „dajcie spokój”. Jako przykład mogę tu przytoczyć (poza wcześniej wspomnianym wcześniej pilotażem samolotu) scenę, w której władcy państw stawiają na szali swoje życie byleby tylko uratować kilka osób więcej. Może się mylę, ale uważam iż w obliczu takiego niebezpieczeństwa mało kto chciałby ratować kogoś poza swoimi bliskimi. A już na pewno nie w momencie, gdy ma się praktycznie zagwarantowane bezpieczeństwo. Owszem, można innym współczuć i mieć do siebie pretensje, ale nic poza tym.

2012 oglądało mi się w miarę przyjemnie jedynie z dwóch powodów – krajobrazów i efektów specjalnych. Są to jedyne elementy, które ten film ratują. Przebijają nawet dosyć dobrą grę Johna Cusacka.

Zdjęcia zaczerpnięte zostały z serwisu FilmWeb

Film oparto o przewidywalną fabułę. Znienawidzona szefowa (Sandra Bullock) zmusza podwładnego (Ryan Reynolds) do ślubu, by uniknąć deportacji. Udają się do jego rodziców, gdzie okazuje się że facet jest bogaty. Pomimo początkowej niechęci oczywiście zakochują się w sobie.  Naturalnie po drodze musiała się trafić była dziewczyna (Malin Akerman) głównego bohatera, która nie miałaby nic przeciwko by do siebie wrócili.

Fabuła tego rodzaju filmów prawie zawsze oparta jest o taki sam schemat. Oglądając je musimy się z tym liczyć, by móc czerpać przyjemność z kolejnej historii miłosnej. W ten sposób podszedłem do filmu „Narzeczony mimo woli” i nie zawiodłem się. Historia nie była dokładnie taka sama jak w innych filmach. Ponadto dodano mnóstwo smaczków, które sprawiały że widzowie co chwila wybuchali głośnym śmiechem. Przykładem mogą tutaj być sceny, w których gra  Oscar Nuñez. Scena, którą widzicie obok wywołała u mnie (i nie tylko) łzy śmiechu.

Nie jedyna zresztą. Ryan jak zwykle pokazał, że jest dobrym aktorem i potrafi twarzą wyrazić każdą emocję. Umieszczenie go w jednym filmie obok takich osób jak Mary Steenburgen czy Betty White ani trochę nie przyćmiło jego gry. A i wspomnianym aktorkom nie można nic zarzucić.

Właściwie, to tylko do jednej postaci mogę się przyczepić.  Joe Paxton (Craig T. Nelson), czyli ojciec głównego bohatera zagrany został… kiepsko. Tak naprawdę, to był w filmie niewidoczny.

Zastanawiam się czy nie wybrać się na jeszcze jeden seans, co w przypadku komedii romantycznych nie zdarza się zbyt często. Wiem na pewno, że kupię ten film jak tylko wyjdzie na DVD.

Zdjęcia pochodzą z serwisu FilmWeb.

Film opowiada o pewnym młodym chłopaku (w tej roli Adam Brody), który po rozstaniu ze swoją dziewczyną (Elena Anaya) postanawia przenieść się na pewien czas z Los Angeles do swojej babci w Detroit. Główny bohater nie może być oczywiście zwykłym chłopakiem – jest inteligentnym (kształcony w prywatnych szkołach) scenarzystą filmów pornograficznych, o ambicjach pisarskich. Jego była dziewczyna, to z kolei gwiazda filmowa. Prawda, że sytuacja z życia wzięta?

Naprawdę ciekawie robi się jednak dopiero gdy poznajemy jego babcię (Olympia Dukakis), gdyż jest ona, delikatnie mówiąc, niespełna rozumu. O tym, że ciągle powtarza „już niedługo umrę” chyba nawet nie powinienem wspominać.

Teoretycznie po tego typu filmach nie powinienem się spodziewać wspaniałej gry aktorskiej. Oglądając „W świecie kobiet” – rzeczywiście nie powinienem.  Zarówno Broody (który moim zdaniem nie potrafił się zdecydować na sposób odgrywania swojego bohatera), jak i Kristen Stewart (wcielająca się w rolę córki sąsiadki), jako główni aktorzy nie radzą sobie ze swoimi rolami. Ich aktorstwo można uznać co najwyżej za dostateczne. Oddając jednak sprawiedliwość – teksty, jakie napisał scenarzysta (Jon Kasdan) na pewno im nie pomagały.

Jedyną osobą, która swoją grą aktorską ratuje ten film jest Meg Ryan (sąsiadka). Jej nie mam kompletnie nic do zarzucenia. Ogrywała swoją rolę tak, że wszystkie emocje, jakie powinna czuć jej bohaterka, rzeczywiście były widoczne.

„W świecie kobiet” oferuje nam zagmatwany obraz miłości. Pełno tu niepewności i rozterek. Dochodzą do tego problemy osobiste głównych bohaterów. Czy to wywołane przez chorobę, czy też przez wydarzenia z przeszłości. Bardzo dobrze został przedstawiony dramat chorej kobiety i jej dorastającej córki. Myślę, że gdyby zaniechać elementów komediowo – romantycznych a zdecydować się rozwinąć wątek dramatyczny, to mógłby to być naprawdę udany film. Tak się jednak nie stało. Dramat przewija się tutaj z komedią, dostaliśmy sztampowe elementy znane już z wielu podobnych produkcji. Niektórzy docenią takie rozwiązanie, gdyż dzięki temu nie jest to film ciężki w odbiorze. Jednakże osoby, które lubią bardziej wymagające kino – raczej się rozczarują.

Na krótkie wspomnienie zasługuje muzyka z tego filmu. Stephen Trask poradził sobie moim zdaniem dosyć dobrze. Nie zdarzyło mi się skrzywić z powodu niedopasowania muzyki do aktualnie rozgrywanych scen. Powiem więcej – fragment muzyki fortepianowej, kiedy Brody stoi w deszczu na dworze – ewidentnie trafił w moje gusta. Za to stawiam dużego plusa.

Tak właściwie, to o tym filmie nie da się powiedzieć za dużo, nie zdradzając jednocześnie fabuły. Obejrzałem – nie żałuję, ale raczej wątpię żebym do niego wrócił.Czy polecam? Tylko miłośnikom komedii romantycznych. Niemniej jednak, nawet wśród tego gatunku znajdzie się dużo lepszych filmów. To, że „W świecie kobiet” było debiutem, zarówno jako reżysera jak i scenarzysty, Jona Kasdana – nie jest dla mnie odpowiednim wytłumaczeniem.

Zdjęcia zaczerpnięte zostały z serwisu FilmWeb

Pierwsza część „Madagaskaru” nie przypadła mi do gustu. Była, moim skromnym zdaniem, mocno średnia. Owszem, zdarzały jej się ciekawe elementy, ale generalnie bawiłem się kiepsko. I właśnie dlatego nie potrafię sobie wytłumaczyć, co sprawiło że postanowiłem wybrać się do kina na drugą część.

Film rozpoczyna się, gdy Król Lew uczy swojego syna o imieniu Alekei walczyć. Ten, ku jego rozpaczy – woli poświęcać swoją energię na… taniec. Po chwili na ekranie pojawia się zły przeciwnik Króla Lwa – Elvis o wyglądzie puszystego lwa (albo lew o wyglądzie puszystego Elvisa – jak kto woli). Chwila nieuwagi i małe lwiątko zostaje porwane przez kłusowników. Dzielny ojciec biegł dniami i nocami i jedyne co zyskał to przestrzelone ucho.

Tyle retrospekcji, gdyż już po chwili wracamy do naszych bohaterów. I tu zaczyna się prawdziwa zabawa.

Madagaskar 2, w odróżnieniu od swojego poprzednika, nie jest filmem o przygodach grupki przyjaciół. Tym razem dostajemy oddzielnie historię każdego zwierzaka. Obserwujemy więc między innymi rozterki żyrafy czy też naiwność lwa. Dowiadujemy się, że wszystkie zebry są takie same, potrafią to samo i nawet mówią to samo, przez co nikt nie jest wyjątkowy. No, chyba że Marty, ale on ma swoje powody. Czyli mówiąc krótko – klonowanie doskonałe.
Sceny z zebrami warto oglądać dokładnie, gdyż moim skromnym zdaniem są genialne.

Każdy z czwórki zwierzaków, jak wspomniałem wcześniej, ma własną historię splatającą się jednak z historiami reszty przyjaciół. Każda z nich jest pełna zabawnych elementów, ale także i wzruszających (przynajmniej młodego widza).

Warto zauważyć, że równie absorbujące i zabawne są epizody ról drugoplanowych. Na szczególną uwagę, jeśli chodzi o rozbawienie widza, zasługuje tutaj Król Julian. Kiedy zaprezentował swoje „gwizdanie” solidarnie, z całą salą kinową, ryknąłem śmiechem. Nie inaczej jednak było przy scenach, w których prym wiodły pingwiny. Osoba od dialogów ma u mnie co najmniej duże piwo.

Również ludzie maja swoje miejsce w tej bajce. Rozbudowany został motyw moherowej, krewkiej babci, którą wszyscy powinni pamiętać z pierwszej części filmu. Nie pamiętacie? To przypomnijcie sobie kto sprawił Alexowi lanie. Nie wiem dlaczego, ale widząc tą postać, na myśl przyszły mi nasze „wojowniczki autobusowe”.

Gratulacje należą się również osobie odpowiedzialnej za muzykę. Jak nie lubię elementów śpiewanych w tego typu filmach, tak Hans Zimmer sprawił, że piosenki wykonywane w „Madagaskarze 2″ były przeze mnie słuchane z przyjemnością. Wieczorem złapałem się nawet na tym, że jedną z nich sobie nucę.

„Madagaskar 2″ polecam wszystkim miłośnikom dobrego, niewymagającego kina. Jeśli chcesz się pośmiać – sam, z żoną, dziewczyną, dzieckiem – nawet się nie zastanawiaj tylko kupuj bilet do kina. Możesz się nie bać, że będziesz sam wśród hordy rozwrzeszczanych dzieciaków – na moim seansie dzieci nie stanowiły nawet połowy widzów.

Zdjęcia zostały zaczerpnięte z serwisu FilmWeb.